Welkom in het e-zine van VIA!

We zijn al enkele maanden aan het oefenen, want we weten wat ons vanaf deze week te wachten staat. Deze week werken Ann en Barbara hun laatste dag bij VIA. Daarmee sluiten we een belangrijke periode af: het VIA van het verleden, mét subsidies, mét werknemers die de touwtjes in handen hadden. Na maanden van denkwerk, herstructureringen en jammer genoeg ook ontslagen, staan er verschillende teams van vrijwilligers klaar in de startblokken. Zij vormen nu het kloppend hart van de organisatie.

In dit e-zine blikt Ann terug op de 11 jaar die ze voor VIA werkte. In schril contrast daarmee vertelt Isabelle, de kersverse deeltijdse werkneemster, hoe het VIA van de toekomst vorm krijgt.

Maar dit e-zine is natuurlijk meer dan een afscheid en een start. Veel activiteiten gaan gewoon door zoals ze dat al jaren doen, en hopelijk nog jaren zullen blijven doen. De zomervakantie is begonnen. Dat is traditioneel de hoogmis van de work@world-projecten. Lees gerust met ons mee hoe de verschillende teams de laatste loodjes leggen aan de voorbereiding van de work@world-projecten hier in Vlaanderen, en hoe ze er naartoe leven.

Het begin van de zomer betekent traditioneel ook het einde van een jaartje vrijwilligerswerk doen in België. De exchangees worden uitgezwaaid.

Veel leesplezier! Groetjes van VIA!

Inhoud

• Bij VIA in de zetel … de laatste keer
• Seizoen geopend: work@world
• Op bezoek in Ter Dennen
• Thuis in een vreemd land
• VIA: een blik in de glazen bol

Bij VIA in de zetel … de laatste keer

 
Gisteren kreeg ik een mailtje van Norfolkline. Deze maatschappij vroeg me of ik het ticket wil ‘upgraden’ waarmee ik op 2 juli het kanaal oversteek naar Edinburgh. Zodoende zou ik een bed in een kajuit vastleggen voor de 20 uur durende overvaart, ter vervanging van de ‘zetel’ waarop ik nu maar recht heb.
Een zetel vind ik veel sympathieker. Daarom laat ik het maar zo, met als gevolg dat een zere rug en stijve nek mij enkele dagen zullen bewustmaken van de afstand tussen het voorbije hoofdstuk in mijn leven en de voor mij liggende 3 maanden ‘afkick-stap-therapie’ in Noord-Ierland.

Het hoofdstuk dat ik afsluit gaat over VIA. Op een of andere manier associeer ik die zetel met VIA en de herinneren die ermee samengaan. In een bed in een kajuit lig ik wellicht veel comfortabeler en veiliger. Waarschijnlijk zou ik daar ook nog een beetje kunnen slapen. Ik zou me er kunnen onttrekken aan het gewoel en het heen-en-weergeloop van mijn medereizigers.

Tijdens de 11 jaar dat ik in de VIA-zetel mocht zitten was ik voortdurend getuige van heen-en-weergeloop, van mensen die achterlieten en op weg waren naar, van verwachtingen en droevig afscheid, van onzekere maar enthousiaste verlangens, van zoeken en vinden.

Op een nacht is er letterlijk een zetel in het VIA-kantoor beland. Die was door mensen uit de straat buitengezet die er blijkbaar vanaf wilden. Een fauteuil met slijtplekken en gaten hier en daar, maar degelijk en vooral gezellig. Bovendien kregen we de volgende dag nog een ‘schoon overtrekske’ van de vorige eigenaars om erover te leggen. Zij waren zichtbaar blij dat hun versleten geval een nieuwe thuis had gevonden.

In die zetel hebben zich menige lijven genesteld, meestal kort en soms iets langer. Het waren mensen die in modernere kantoren op degelijke stoelen hadden gezeten maar thuiskwamen bij VIA. De sfeer van onvolmaakte authenticiteit, gecontroleerde verwaarlozing, begeesterende chaos en waarachtige verwelkoming trok steeds weer diegenen aan die zich elders niet op hun gemak voelden. VIA heeft de ultieme ‘all inclusive-formule’, die je nergens anders vindt, waar de cocktails smaken naar meer! 

Toen het VIA-kantoor uiteindelijk verhuisde van de Draakstraat naar de Langstraat, kon de zetel niet mee. We droegen hem buiten zoals hij was binnengekomen: na een lange gezellige nacht door  een groepje VIA-tisten. Hij werd onder de brug van de Draakplaats bij de tramhalte gezet en is uiteindelijk weer in een woonkamer beland van iemand die iemand kent van VIA en vond dat die zetel te gezellig was om te laten verdwijnen. Waar hij momenteel staat weet ik niet, maar ik ben ervan overtuigd dat er altijd iemand zal zijn die de VIA-zetel een plek wil geven en mensen die er zich in willen neervlijen.

Ann

[terug naar Inhoud]

Seizoen geopend: work@world

Na Fir Bolg. Wat? Na Fir Bolg! Dat is een kleinschalig muziekfestival in Vorselaar waarmee VIA al jaren samenwerkt. Het is de opener van het work@world-seizoen in Vlaanderen. De buitenlandse vrijwilligers krijgen er onderdak in een typisch oud woonhuis. Daar plukken ze hun groenten rupsvers uit de moestuin en barbecueën in het gras onder een notenboom. Samen met heel wat Vlaamse vrijwilligers jagen ze de onwillige koeien uit de weide om vervolgens een week keihard te werken aan de opbouw van het podium, de tenten en alles wat er bij een festival komt kijken. Door haar kleinschaligheid biedt het festival (dat volledig op vrijwilligers draait!) volop kansen tot interculturele uitwisseling tussen de vrijwilligers en de plaatselijke bevolking, die naar verluidt elk jaar weer reikhalzend uitkijkt naar de nieuwe lading ‘VIA's’.

Deze zomer zijn er nog zes andere work@world-kampen in Vlaanderen en vele honderden in de rest van de wereld. Zo kan je bijvoorbeeld stranden schoonmaken in Oekraïne, waar zomerkampen voor maatschappelijk kwetsbare kinderen georganiseerd worden.
Benieuwd? Kijk hier voor een overzicht van het aanbod.

Jeroen

[terug naar Inhoud]
 

Op bezoek in Ter Dennen

Onlangs trokken we er met enkelen tussenuit naar Ter Dennen in Lanaken. Dat is een Rode Kruis-opvangcentrum voor asielzoekers. Ons doel? Kennismaken met het centrum en de activiteiten die er plaatsvinden, en de bewoners voorbereiden op de komst van een internationale groep vrijwilligers. Deze vrijwilligers arriveren hier op 11 juli voor een work@world-project.
 
We ontdekten er verschillende mogelijkheden voor creatieve activiteiten, zowel voor de kinderen als voor de volwassenen die in dit opvangcentrum verblijven. De vrijwilligers zullen er hun handen vol hebben. Al wat hen nu te wachten staat is: kiezen welke activiteiten ze zullen doen.
 
Het centrum is goed uitgerust voor diverse creatieve activiteiten. Als het regent kunnen we ons binnen prima amuseren. Op de zonnige dagen kunnen we gemakkelijk naar buiten trekken en er genieten van de prachtige omgeving, de groene bossen en de gezonde buitenlucht. Speelpleintjes voor de kleinsten en sportvelden lonken er ook.
In hun vrije tijd kunnen  de vrijwilligers een fietstochtje maken in de provincie Limburg.

Geen twijfel mogelijk: de kleine groep vrijwilligers uit Tsjechië, Frankrijk, Servië, Marokko, Japan, Turkije en Duitsland staat een druk en uitdagend kamp te wachten. Iedereen in de groep zal er vertrekken met een grote glimlach en een rugzak vol positieve gevoelens.
 
We’re looking forward for Ter dennen! :)

Milena

[terug naar Inhoud]
 

Thuis in een vreemd land

Het is bijna niet te geloven hoe snel het EVS-jaar voorbijvloog.  Het lijkt nog pas gisteren toen deze nieuwe vrijwilligers hun voorzichtige eerste stapjes zetten in ons Vlaamse landje, om nu als bijna volleerde Belgen naar huis terug te keren. Om dit speciaal moment te vieren, organiseerden we een laatste evaluatie- en ontmoetingsmoment. Katia uit Rusland, Saburi uit Nigeria, Hasan uit Turkije, Valentina  uit Uruguay, … . Kortom: een bonte mix van jongeren die ons land het voorbije jaar kleurden.

Op die bewuste dag kwamen ze allemaal naar de Shelter afgezakt om hier hun ervaringen, emoties en anekdotes te delen met ons. Na een kort introductiemoment startte het serieuze werk. Iedereen nam plaats rondom een cirkel  onderverdeeld in de verschillende aspecten die het voorbije jaar aan bod kwamen: project, België, persoonlijke groei, programma, sociaal leven. Aan de hand van gekleurde snoepjes konden ze de verschillende emoties aanduiden die ze per onderwerp ervaren hebben. De saaie witte cirkel werd snel een  kleurrijk palet en gaf aan dat het voorbije jaar heel wat veranderde in de leefwereld van deze jongeren. Eenzaamheid, het vreemde –eend –in –de – bijt - gevoel, uitdaging, zelfontdekking, zelfrealisatie, verveling, vriendschap, en ja, zelfs liefde, nieuwe toekomstdromen, het kwam allemaal aan bod.

Hasan werd er zelfs helemaal filosofisch van. Hij trakteerde ons op een prachtige voorstelling waarin hij de lange weg naar zichzelf uit de doeken deed om het antwoord uiteindelijk te vinden op een kleine wei  ergens in de kempen onder een prachtige sterrenhemel. 

We sloten de hele boel nog af met een lekkere gourmet,  op z’n Vlaams natuurlijk, en een gezellige babbel waarbij de typisch Belgische kenmerken aan bod kwamen. Toen er op het einde gevraagd werd of ze ooit graag naar België willen terugkeren, kregen we een volmondige “Jaaa!”.

Isabelle

[terug naar Inhoud]
 
 

VIA: een blik in de glazen bol

VIA zonder subsidies, wat betekent dat nu precies? Over die vraag hebben het oude VIA-team en de actieve vrijwilligers zich urenlang gebogen en op het hoofd gekrabd.  Is er na al dat zwoegen dan eindelijk een antwoord op gekomen? Misschien. VIA wil blijven bestaan en zal er dus voor vechten om in de komende jaren haar intercultureel  werk verder te zetten. Hoe we dat gaan aanpakken?

De vrijwilligers die al jaren klaarstaan voor de organisatie nemen vanaf nu het roer nemen. Ze deelden zich op in verschillende werkgroepjes met elk  hun specifieke taken.  Zo is er het work@world-team. Dat stuurt  en organiseert de korte termijnuitwisselingen in binnen –en buitenland. Gedreven op motivatie zullen zij ervoor zorgen dat jullie ook in de toekomst tijdens de zomer en zelfs gedurende het hele jaar op uitdagende en verrijkende werkkampen kunnen gaan.  Dan is er het IVStar-team. Dat draagt, zoals het dat de voorbije jaren al deed, het inclusieprogramma. Met dit programma is VIA uniek in België en oh zo belangrijk voor de vele kwetsbare jongeren die nu ook de kans krijgen om hun stukje van de wereld te zien en te beleven.  Achter, en soms ook voor de schermen, promoten het communicatieteam en het team vrijwilligersbinding de organisatie. Zij  onderhouden de website, publiceren het e-zine, organiseren de fuif, promoten VIA op evenementen festivals, … . 

Zelf coördineer ik alles een beetje vanop het kantoor en geef ik ondersteuning waar mogelijk en nodig. Ook ben ik het aanspreekpunt voor iedereen die met VIA in contact wil komen en de vele organisaties waarmee we samenwerken, nu en in de toekomst.  Onze lange termijnprojecten en uitwisselingen die worden voorlopig even in de kast gestoken, maar niets houdt ons tegen om ze in de toekomst terug vanonder het stof te halen.
 
Dus, is dit dan het antwoord op onze vraag? Voorlopig. We gaan hard werken om nieuwe middelen en vrijwilligers te vinden. Zo kunnen we onze organisatie stilaan weer uitbouwen tot wat ze was, of tot wat het voorbestemd is om te worden.  We willen dat VIA een begrip blijft in Vlaanderen  en een inspiratiebron  voor iedereen die nu en in de toekomst met ons zal samenwerken. Wij zijn overtuigd dat de inzet en het grote enthousiasme van onze vrijwilligers de succesformule zijn o hierin te slagen.  En jij?

Isabelle

Bouw jij ook graag mee aan het VIA van de toekomst? Wil je graag VIA-vrijwilliger worden, maar weet je niet goed hoe en wat? Stuur een mailtje naar Isabelle (VIA [at] viavzw [dot] be (VIA [at] VIAvzw [dot] be)) of spring eens binnen op kantoor, en ontdek de waaier aan mogelijkheden!

[terug naar Inhoud]