Welkom in het e-zine van VIA!
VIA wenst iedereen een fantastisch nieuwjaar toe, boordevol avontuurlijke internationale plannen.
2010 betekent niet alleen een nieuw jaar, maar vooral ook een nieuw VIA. Nog een paar maanden en vrijwilligers nemen de VIA-touwtjes volledig in handen. Het voltallige VIA-team wil nu al de tientallen enthousiaste vrijwilligers bedanken die belangeloos hun schouders onder dit project willen zetten. Dankjewel iedereen!
De huidige redactie van het e-zine zoekt binnenkort andere oorden op. Dit betekent allerminst dat jouw favoriete nieuwsbrief in de vergetelheid verdwijnt. Ook hier nemen vrijwilligers de boel over. We geven ze even de tijd om in te werken. Het volgende e-zine mag je verwachten in de loop van maart.
Veel leesplezier! Groetjes van VIA!
Er zijn nog steeds zitjes vrij in de algemene vergadering van het VIA van de Toekomst. Ben jij uit het juiste hout gesneden om deze groep te vervolledigen? De algemene vergadering is het kloppend hart van VIA. Hier neemt de organisatie inhoudelijke standpunten in. Heb je zin om mee te werken aan het beleid? Ben je bereid om een paar keer per jaar samen te komen om mee te doen, durven en denken?
Eerstvolgende gelegenheid om je kandidaat te stellen is op zondag 21 februari. Van 14 tot 17 uur vindt in De Shelter in Antwerpen een AV plaats. Het wordt deels een werkvergadering, waarbij de aanwezigen zullen werken aan een nieuw huishoudelijk reglement, nieuwe statuten en een jaarkalender. Het tweede deel is eerder informatief over mogelijke samenwerkingsverbanden en de begroting voor 2010.
In maart is er opnieuw een AV gepland. Deze gaat door op woensdag 17 maart, opnieuw in De Shelter in Antwerpen, van 19 tot 22 uur. Op de agenda: de verkiezing van de nieuwe raad van bestuur, de goedkeuring van het nieuw huishoudelijk reglement en de financiële afronding van 2009.
Linda De Win weet intussen hoe je in eigen land de Slimste Mens ter Wereld wordt. Maar hoe zit dat in de rest van de wereld? VIA onderzoekt dit aan de hand van een interactief rollenspel op de JongerenReisMarkt 2010. Tijdens deze workshop ondervind je aan den lijve wat je allemaal kunt meemaken op een vrijwilligersproject in het buitenland. Niets is wat het lijkt. Kruip in je rol, wees creatief en vind een oplossing!

"Hoe word ik overal de Slimste Mens ter Wereld?" moet een rollenspel worden waarin verschillende 'cultuurvreemde' situaties aan bod komen die zich op een work@world of in tijdens een uitwisseling kunnen voordoen. Denk aan korte, flitsende sketches die worden uitgebeeld door geïnteresseerde bezoekers van de JongerenReisMarkt in Brugge.
Zin om hieraan mee te werken? Graag! VIA zoekt vrijwilligers die de workshop mee in elkaar willen steken. Ken jij zo'n 'rare' situaties, vanuit je eigen uitwisselingservaring of van horen zeggen? Stuur al jouw leuke anekdotes door naar barbara [at] VIAvzw [dot] be. Krijg je Erik Van Looy-gewijs zin om het spel mee in goede banen te komen leiden? Laat het ook weten aan Barbara.
VIA gaat in Brugge niet alleen maar spelletjes spelen. We hebben er ook een infostand ter beschikking van waaruit we in de eerste plaats promotie willen maken voor ons work@world-programma. Ben jij een geboren spraakwaterval met een gezonde dosis overtuigingskracht? Heb je zelf een leuke buitenlandervaring achter de rug en zit je te popelen om die met anderen te delen? Dan is VIA naar jou op zoek. Neem contact op met barbara [at] VIAvzw [dot] be.
JongerenReisMarkt is een onderdeel van ReisMarkt, Vlaanderens alternatieve reisbeurs. Organisator van het evenement is Wegwijzer. De beurs vindt plaats op zondag 28 februari in de Stadshallen in Brugge. De JongerenReisMarkt vind je op de benedenverdieping van de hallen en is gratis toegankelijk voor het publiek. Jongeren onder de 25 jaar krijgen ook gratis toegang tot ReisMarkt. Meer info vind je hier.

Op zaterdag 6 maart organiseert het Vlaams Steunpunt Vrijwilligerswerk vzw "ikVRIJWILLIG". Het evenement vindt plaats in het kader van de Week van de Vrijwilliger en loopt gelijktijdig in vijf Vlaamse steden: Antwerpen, Gent, Brugge, Hasselt en Leuven. "ikVRIJWILLIG" wil alle vrijwilligers in de spotlight zetten én nieuwe vrijwilligers motiveren in een project te stappen.
Op vijf locaties in Vlaanderen vinden tal van optredens, voordrachten, wedstrijden en animatie plaats. Er is onder meer:
VIA wil met een ploeg vrijwilligers naar de Kievithal in het Centraal Station van Antwerpen trekken om VIA daar in de picture te zetten. Het is de bedoeling dat we daar flyers en VIA-gadgets uitdelen aan de bezoekers. Tegelijkertijd kunnen we er genieten van de sfeer, de gratis Palmkes en optredens van onder meer Leki en stand-upcomedian Yahia Yousfi. Ben jij mee van de partij? Geef een seintje aan ann [at] VIAvzw [dot] be. Woon je in een van de andere deelnemende steden en ga je liever daar een pakketje flyers verspreiden? Laat het ons weten! Meer info vind je hier.
Riet Aerts beleeft momenteel haar laatste weken in Rusland. Half februari 2009 vertrok ze voor een jaar naar Samara, een miljoenenstad op een kleine 1000 kilometer ten oosten van Moskou. Ze ging er als vrijwilliger aan de slag bij Youth Theatre LIGHT. Dat is een organisatie die jongeren via theater op school waarschuwt voor de gevaren van HIV/aids, drugsverslaving en alcoholisme. Over twee weken keert Riet terug naar huis.
***
In Rusland de officiële start van de feestdagen. Op oudejaarsavond worden de flessen champagne en vodka bovengehaald. Vrienden en families dansen, verzamelen op straat en bezoeken elkaar, een 10-daags feest met als hoogtepunt Kerstmis op 7 januari (volgens de Russisch-orthodoxe religie).
In de vrijwilligersflat hielden we een eetfestijn in de vooravond. Braga en ik vierden de overgang in de flat van Russische vrienden, we keken naar de speech van president Medvedev en we namen een kijkje op het grote Kubichevplein in Samara waar groot een klein verzamelde om te drinken en te dansen in de sneeuw bij –18°.
Op 13 januari vieren de Russen Oud Nieuwjaar, volgens de juliaanse kalender die 13 dagen verschilt met de huidige.
Een vriendin van Braga nodigde ons uit voor een familiebezoek in haar geboortestad Ufa, de eerstvolgende stad voorbij Samara, op de grens met Siberië. Omdat de treinrit slechts 9 uren duurt (zo’n 500 km) kozen we voor de goedkoopste plaatsen, nl. zitplaatsen. Hebben we ons dat beklaagd ...
De 2 volle dagen die we in Ufa doorbrachten, maakten dit helemaal goed. We werden oververwend met typische huisgemaakte gerechten van Elza’s mama, die geen ‘nee dank u’ als antwoord neemt. Tijdens de bezoeken aan Elza’s babushka en nonkels was ik erg geraakt door de familieverhalen. Ze waren allen zo blij om voor het eerst 2 buitenlanders te mogen verwelkomen, en dat werd gevierd met ... eten en drinken. Ik proefde voor het eerst in mijn leven paardenmelk. Dat wordt in de streek aanzien als een wonderdrankje maar het smaakt verschrikkelijk. De babushka vertelde o.a. over haar moeder die alleen met 21 kinderen met paard en kar naar Oezbekistan trok tijdens de oorlog. Zijzelf vluchtte tijdens haar jeugd naar Ufa om zich daar te verstoppen voor een toekomstige kandidaat-echtgenoot. Ook de manier waarop Elza’s vader stierf, toont hoe machteloos men stond/staat tegenover het Russische regime: op een gewone avond valt haar vader in slaap, even later krijgen ze hem niet wakker. Haar moeder stuurt Elza de straat op om te telefoneren naar de hulpdiensten (tijdens de USSR-periode beschikten de meeste families niet over een telefoon). Die geloven haar niet en denken dat het om een kindergrap gaat. Na 45 minuten wachten, belt Elza een 2e keer. Na 2 uren arriveren de hulpdiensten, constateren de dood van haar vader en vertrekken al na 5 minuten want er valt niets aan te doen ...
Ook de dag van vandaag ben ik dikwijls geschokt door situaties als deze in Samara. Bijvoorbeeld enkele maanden geleden ben ik samen met een Russische vriendin op weg naar huis. Aan de straatkant ligt een man en we zien onmiddellijk dat er meer aan de hand is dan een zatlap die zijn roes ligt uit te slapen. Het vreemde is dat het verkeer rondom zijn gewone gangetje gaat/ Niemand die blijft stilstaan of zich over de man ontfermt. We bellen de hulpdiensten en krijgen als antwoord dat ze reeds op de hoogte zijn van deze man, maar hij is dood en dus kunnen zij niets doen.
Hoewel ik al helemaal vertrouwd ben geraakt aan Samara, herinner ik me nog goed de shock van de eerste dagen hier. Je ziet al die oude vrouwtjes van ’s morgens tot ’s avonds hun dagen slijten door langs de straatkant noten of bloemen te verkopen om te overleven. Ze zitten er tijdens de zomer elke dag bij een hitte van 32° en ze zitten er nu nog steeds, met dierenmantels ondergesneeuwd bij –20°. Soms vraag ik me af of ze wel naar huis gaan ’s nachts ...
***
Lees meer op de blog van Riet.