EEN WERKKAMPBEGELEIDER AAN HET WOORD
VIA organiseerde ook dit seizoen een twintigtal werkkampen in samenwerking met evenveel interessante lokale projectpartners. Gemiddeld komen er zo'n tiental internationale vrijwilligers naar elk kamp om de projecten te helpen met het vele werk én om een interculturele groepservaring op te steken. Om dit alles in goede banen te leiden proberen we op elk kamp een werkkamp begeleid(st)er te voorzien. In deze VIAfoon stellen we een uniek (mannelijk) exemplaar aan u voor: Emanuel Van Hove uit Mortsel.
Manu, wat is in jouw ogen het profiel van 'de gemiddelde VIA-werkkampbegeleider'?
Een jonge knaap van ondertussen 27 jaar die houdt van de goede dingen des levens: kokeneteke spelen, van de natuur genieten(bvb. blootsvoets door de regen plenzen), muziekjesbrouwen en nieuwe mensen ontmoeten. En, ... iemand die een hekel heeft aan'overgestructureerdheid' en 'maandag al weten wat je vrijdag gaat eten'.
Welk kamp wou je begeleiden en waarom specifiek dit kamp?
Zoals altijd werd ik gedreven door het toeval. In dit geval in de vorm van een radeloze VIA-medewerker die me snel een kampje voorschotelde wegens gebrek aan mankracht: Mano Mundo, een Wereldfestival in Boom, tevens het eerste VIA-kamp van het seizoen 2006. Geen overwogen keuze dus, maar wel een goede.
In juli stond die VIA-man weer op m'n stoep met een gelijkaardige vraag en zodoende begeleidde ik nog een kampje: De Wassende Maan, een VIA-kamp op een biodynamische boerderij in Deinze.
Ben je al lang bekend met VIA (werkkampen)?
'k Heb erzo'ntien jaar geleden eentje meegedaanin Slowakije. Een mooie ervaring en daar bleef het toen bij.Totdat ik recent VIAherontdekte door simpelweg het woord 'vrijwilligerswerk' in Google in te voegen.
En waarom wou je precies een werkkamp begeleiden?
Ik voelde me als een vastgeroeste, in cirkeltjes ronddraaiende,leegloper en wou iets positievers met m'n leven aanvangen dan doosjes opeen stapelen voor een multinational en elke vrijdag dezelfde saaie mensen teaanhoren in hetzelfde saai café.
Was je voldoende voorbereid om een kamp te begeleiden?
Zoals gezegd, ik heb twee werkkampen begeleid deze zomer en voor het eerste voelde ik me,achteraf gezien, onvoldoende voorbereid.Hetwerkkampbegeleiders voorbereidingsweekend kwam dan ook pas na dat eerste kamp. En het blijkt echt wel belangrijk om zo'n werkkampsimulatie mee te maken. Zo krijg je een aantal praktische zaken zoals kennismaking- en groepsdynamicaspelletjes onder de knie.
Ervaringkan je volgens mij het beste opdoen door gewoon eerst als vrijwilliger mee te gaan op een werkkamp. Zo kan je al eens polsen hoe de vork in de steel zit.Maar natuurlijk is elk kamp enelke groepanders, dus je kan nooit honderd procent voorbereid zijn.
Hoe was je werkkampervaring dan uiteindelijk?
Mano Mundo was heel uitputtend en zwaar (zowel mentaal als fysiek)maar met zeerpositieve interculturele ervaringen. Beeld je maar eens in om "frieten te bakken met een Keniaanse, een twee-woorden-Engels-sprekende Japanees en een halfnaakteRoemeen."
Hetkamp in de Wassende Maan wasronduit geweldig, en tegelijkertijd ook fysiek heel zwaar en uitputtend. En slapen? Dat doet een mens toch in de winter, niet?
Als uitsmijter: is er op die VIA-kampen iets gebeurd dat je onze lezers niet wil onthouden?
Waar zou ik beginnen... met de oprichting van AADHC (Association Against Discrimination of Handicapped Carrots) misschien. AADHC is als een zeer spontane beweging ontstaan, zo tussen het zweet en de patatten, tijdens de wortelenoogstwel te verstaan. Het is nu reeds uitgegroeid tot een internationale organisatie met zetels in wel zeven landen.
Het sprookje van roodkapje wordt trouwens aanzienlijk spannender als je het doorvertelt tussende tuinbonenpluk door. Wat moet dat geven met het sprookje van Duizend en één nacht...
Voor mij is eigenlijk heel die werkkampervaring memorabel en één grote anekdote,dus ik zou zeggen probeer het zelf maar eens uit!
Hartelijk dank voor dit interview en het vele mooie werk!
Pieter Teirlinck
Voelt iemand zich aangesproken? Mail dan naar Pieter [at] VIAvzw [dot] be