" L'Afrique, c'est toujours de l' aventure..."

Wakker worden onder een muggennet door djembé-ritmes en bedwelmd worden door de geur van fou-fou. Bob Marley is everywhere en UB 40 en Alpha Blondi zingen hun populairste nummertjes. Take it easy, don't worry... De rastamannen, hun roots achterna...
Jawel: this is Africa, this is Ghana!

Ons werkkamp gaat door in het dorpje met de onuitspreekbare naam: NKWANTENG, in Oost-Ghana. Naast de bouw van een schooltje krijgen we de taak om een aids-preventiecampagne op poten te zetten. Dit laatste is echter een zware ontnuchtering. Blijkt dat AIDS hier geen onbekende is. Door acties van de overheid en andere aids-preventiecampagnes, weet de grote meerderheid van de dorpelingen hoe het HIV-virus zich verspreidt en hoe ze de verspreiding kunnen tegengaan. Condooms zijn er, maar worden nauwelijks gebruikt of zijn van slechte kwaliteit. "Je m' en fou". De Afrikaanse ingesteldheid om van dag op dag te leven is één van de zovele moeilijkheden bij het bestrijden van het aids-probleem.

* Het gerucht gaat de ronde dat de blanken het HIV-virus in de condooms zouden steken om op die manier de Afrikaanse bevolkingsaangroei te reduceren.
* Sommige animisten geloven dat AIDS een vorm van hekserij zou zijn. Het is immers een vreemde ziekte met vele gezichten die gelijk welk moment kan opduiken; er is geen eenduidig ziektebeeld. Heksen zijn slecht, dus moeten ze verbannen worden. Vanuit deze optiek is het niet verwonderlijk dat aids-patiënten aan hun lot worden overgelaten.
* Sommige sterk katholieke Ghanezen geloven dat God overal en altijd bescherming biedt (dus ook tegen aids) zolang ze maar genoeg bidden.
* In de Afrikaanse cultuur zijn ziekte en dood een veel natuurlijker fenomeen dan in een westerse cultuur. De Afrikanen staan veel dichter bij leven en dood.
* Tenslotte is er een soort van menselijke "mij-overkomt-het-nooit"-redenering, die het aids-probleem in de hand werkt.

Officiële schattingen ramen dat er 200 Ghanezen per dag met het HIV-virus besmet geraken. En dan zwijgen we nog over de niet-officiële schattingen van gezondheidswerkers... Het aids-probleem is catastrofaal. Ook in de buurlanden Togo, Ivoorkust en Burkina Faso. In Togo verbleef ik in een dorpje waar er iedere week 2 à 3 begrafenissen plaatsvinden. De echte doodsoorzaak, aids, wordt gecamoufleerd onder het mom van malaria of zware griep. Er heerst nog altijd een groot taboe. Verstoten worden i.p.v. geholpen te worden is dikwijls het gevolg van de 'come-out'.

Ik vrees dat West-Afrika aan het uitsterven is. Een pijnlijke conclusie na dit anders boeiende werkkamp.

Joke Deraedt