Wervelend werkkamp

Het Roze Huis heeft een bijzonder opwindende en actieve maand augustus achter de rug. Van maandag 16 tot en met vrijdag 20 augustus en van maandag 23 tot en met vrijdag 27 augustus organiseerden we in het toekomstige Antwerpse holebi-huis, ook bekend onder de naam Den Draak, een werkkamp met holebi’s en sympathisanten uit Nederland, Duitsland, Spanje, Italië, Frankrijk, Hongarije en Vlaanderen. We werkten hiervoor samen met de gespecialiseerde organisatie VIA.
Arvid Claassen, Monja Djelassi, Ildiko Gyanyi, Anne Koch-Rein, Julia Mattern, Karin Moojen, Martina Neudegger, Octavio P. Pamplona, Daniela Perruzzo, Christophe Roux, Katrien Schoevaerts, Hans van de Riet, Sander Hagenbeek, Jan-Paul Leerentveld, de ‘mysterieuze’ Nicole en duivel-uit-een-doosje Bert Gaasbeek waren de kerngroep van het werkkamp. Zij kregen versterking en ondersteuning van een groep bestuursleden, leden en sympathisanten van Het Roze Huis, enkele vertegenwoordigers van Enig Verschil, Active Company en Atthis en mensen uit de wijk Zurenborg. Het bonte gezelschap vormde de fantastische groep die van het unieke internationale werkkamp in Den Draak een groot succes maakte.
Het werkkamp toverde Den Draak om in een pand dat grotendeels klaar is om gerenoveerd en ingericht te worden. Zonder het kamp zou het werk nog veel groter geweest zijn. Maar het zomerse initiatief leverde nog andere resultaten op die – op zijn minst – even veel waard zijn: tal van mensen uit allerlei hoeken van Europa leerden elkaar kennen en waarderen, er ontstonden innige vriendschappen die in sommige gevallen zelfs leidden tot ‘net iets meer’. Op het kamp heerste een heel broederlijke en zusterlijke sfeer waarbij nationaliteit, leeftijd, professionele achtergrond enz. eigenlijk geen rol meer speelden. Tijdens de ontspanningsmomenten werd over van alles en nog wat gediscussieerd.
Iedereen was en is het er roerend over eens dat het internationale werkkamp een geweldig succes genoemd mag worden. De kans is reëel dat vele deelnemers en betrokkenen in de toekomst (soms zeer) vriendschappelijke contacten zullen blijven onderhouden. Wij hopen alleszins oprecht dat dit het geval zal zijn.

Hoog tempo

Opvallend was dat de werkkampers er van meet af aan erg hard in vlogen. Vanaf de eerste dag begonnen ze tegen een heel hoog tempo Den Draak te ontdoen van alle onnodige ‘ballast’. Het interieur werd zoveel mogelijk ‘gestript’, valse plafonds moesten eraan geloven, een massa kleine en grote balken en hele bergen stenen werden het pand uit gedragen enz. Ook de toog van het oude café verdween, een bewuste keuze. De nieuwe toog zal om diverse redenen een andere plek krijgen in het toekomstige café van Het Roze Huis – Den Draak. De toiletten op het gelijkvloers zullen aangepast worden zodat mannelijke en vrouwelijke bezoekers op een elegantere manier kunnen ingaan op de ‘roep van de natuur’.
Op de tweede etage is dank zij het kamp een prachtige grote ruimte ontstaan die voor allerlei leuke of verrijkende activiteiten gebruikt zal kunnen worden. De vloeren van de diverse kamers werden eveneens grondig onder handen genomen. Dag in dag uit moesten de quasi onvermoeibare werkkampers een heleboel stof slikken. Ze deden zowel letterlijk als figuurlijk veel stof opwaaien op Zurenborg.
Diverse bestuursleden van het Roze Huis, en ook anderen, brachten op geregelde tijdstippen een bezoek aan de ‘site’. Een aantal bestuursleden en leden werkte mee tijdens het kamp, anderen zorgden voor logistieke ondersteuning.

Villa Lila

Werkkampleider Arvid Claassen, een jonge Antwerpenaar die al veel kampen meegemaakt had, leidde de werkzaamheden in goede banen. Hij kon daarbij op de steun van andere mensen rekenen, onder wie de drie mannen van Villa Lila uit Nijmegen die blijk gaven van een enorme expertise, groot inzicht en veel betrokkenheid bij het Antwerpse project. De sterke présence van onze Nederlandse vrienden bleek een enorme steun omdat Het Roze Huis uiteraard nog veel ervaring mist, zeker voor de aanpak van een werkkamp. Het spreekt vanzelf dat we geregeld moesten improviseren om het werk te laten vlotten. We zijn en blijven Vlamingen.
De inzet van het Villa-team tijdens ons werkkamp belooft veel goeds voor de samenwerking die Het Roze Huis in de toekomst verder wil uitbouwen met de collega’s uit Nijmegen. Sinds jaar en dag leveren beide projecten trouwens inspanningen om een uitstekende verstandhouding op te bouwen. De vruchten van die inspanningen zijn nu dus al te merken.
Toen we het plan voor het werkkamp opvatten, beseften we dat er zeker risico’s aan verbonden waren. De nervositeit van sommige bestuursleden van Het Roze Huis bleek gelukkig volkomen ongegrond: het werkkamp, dat door zijn internationaal karakter een primeur was voor de holebi-gemeenschap in Antwerpen en heel Vlaanderen, werd een schot in de roos! Bestuurslid Danny Jacqmot (én doorwinterde VIA-vrijwilliger, nvdr) die voorstelde om een werkkamp in te richten, bleek het bij het rechte eind gehad te hebben.

Lekker eten

De buitenlandse deelnemers werden bij hun aankomst op zondag 15 augustus vergast op een etentje dat bereid werd door Inge Wallaert, een van de leden van de vzw Het Roze Huis die zeker niet onbekend is in de Antwerpse holebi-gemeenschap. In de twee weken nadien zorgden Het Roze Huis-bestuurslid Hilde Van Put, haar levensgezellin Kirsten, Active Company-bestuurslid Aline Demuysere en haar huisgenoot Patrick op een onnavolgbare wijze ervoor dat de grote groep werkkampers lekker eten voorgeschoteld kreeg.
De organisatoren van ons werkkamp, oud-ondervoorzitter Jan Denissen en de bestuursleden Danny Jacqmot en Gunter Van Keer, speelden het klaar om de buitenlandse gasten onder te brengen bij diverse leden of sympathisanten in Antwerpen. Emmy Denis, een bijzondere dame uit Zurenborg met een pracht van een gezin, verklaarde zich bereid om twee weken lang het grootste deel van de werkkampers onderdak te bieden. De ‘gastvrouw van Zurenborg’ toonde zich een overtuigde sympathisante van het project Het Roze Huis. Ze reageerde ook erg enthousiast nadat ze na afloop van het kamp de resultaten van het geleverde werk bekeken had. Villa Lila, ons zusterproject uit Nijmegen, vaardigde vier geweldige mensen af. De drie mannelijke vertegenwoordigers van Villa Lila – Hans, Sander en Jan-Paul – werden ondergebracht bij Erwin De Beuckelaer en zijn partner Bart De Smet. Ook zij konden op een zeer gastvrij en verzorgd onthaal rekenen. Nicole, de vrouwelijke vertegenwoordiger van onze Nijmeegse vrienden, logeerde dan weer bij Chris Kowalski op Zurenborg. De medewerking van de gastheren en –vrouwen was van onschatbaar belang. Zij droegen zonder meer bij tot de geweldige sfeer waarin het internationale werkkamp baadde.

Excursies

Tijdens het kamp werd overigens niet alleen hard gezweet en geploeterd. In de avonduren en tijdens de weekends was er tijd voor ontspanning voor diegenen die zich niet te moe voelden. Bestuursleden en andere ‘natives’ begeleidden de buitenlandse gasten bij allerlei excursies in onze prachtige Metropool. Zo gingen er werkkampers naar de openlucht-filmvoorstellingen in het kader van ‘de Zomer van Antwerpen’, Cirque Baroque, de fuif van het holebi-blad Zizo, de activiteiten van de succesrijke jongerengroep Enig Verschil en ga zo maar door. Op de fuif ontdekten ze onder meer de charmes van de Vlaamse ‘kuskensdans’ (La Bamba).
Allemaal maakten ze kennis met de schoonheid van Antwerpen en de vele dingen die het leven in Vlaanderen zo aangenaam (kunnen) maken. Zonder uitzondering waren ze opgetogen over hun ‘ontdekkingen’. Het spreekt vanzelf dat de roze en klassieke horeca ook met talloze bezoekjes vereerd werd. Populaire trekpleisters waren bijvoorbeeld café ’t Zeezicht op de Dageraadplaats (Zurenborg) en Popi’s op het Zuid. De cafébezoekjes liepen soms zo laat uit dat sommigen ’s morgens met piepkleine oogjes op de ‘werf’ verschenen.
Er vond ook een zeer geslaagde brunch plaats in de roze boekhandel ’t Verschil. Wandelingen langs de Scheldeterrassen of een bezoek aan het café van het Zuiderpershuis stonden eveneens op het (spontane) programma. Op het eind van het werkkamp werd een schitterende barbecue georganiseerd bij bestuurslid An Wilms en haar vriendin Nancy, in Sint-Lenaarts.

Eregasten

Oud-voorzitter Denis Bouwen sprak tijdens de slotbarbecue het dankwoord uit en pinkte daarbij zelfs enkele tranen weg. De werkkampers zullen bij de officiële opening van Het Roze Huis – vermoedelijk ergens tussen mei en september 2000 – als eregasten geïnviteerd worden. Alle buitenlandse deelnemers zullen altijd een seintje mogen geven wanneer ze voor één of meer weken naar Antwerpen wensen af te zakken. Wij zullen steeds ons uiterste best doen om voor hen een prettig onderdak te vinden.
In de media kon het werkkamp op heel veel belangstelling rekenen. Diverse kranten waaronder Gazet van Antwerpen, De Nieuwe Gazet en Het Nieuwsblad brachten verslag uit over het kamp. Sommige kranten publiceerden zelfs prachtige foto’s. Het persagentschap Belga nam ons perscommuniqué over het kamp summier over. Radio Vlaanderen Internationaal stuurde een reporter langs die een tof sfeerverslag in het Engels realiseerde. Op die manier ging Het Roze Huis dus zelfs de internationale ether rond. De Antwerpse tv-zender ATV maakte een korte beeldimpressie van het werkkamp.
Positief is ook dat niemand tijdens het werkkamp ernstige verwondingen opliep, ook al liepen sommige deelnemers en deelneemsters wel kleine kwetsuren op. De werkkampers waren uiteraard verzekerd voor een aantal risico’s.
Conclusie: de eindbalans van het internationaal werkkamp is zeer positief. Maar er zal nog veel werk verzet moeten worden om Het Roze Huis in te richten en klaar te stomen voor de opening. Daarvoor hopen we te kunnen rekenen op een groot aantal Antwerpenaars. Tijdens het werkkamp bleef de deelname van mensen uit het lokale roze verenigingsleven eerder beperkt, een realiteit die we niet willen verdoezelen. Ook op dat punt is er dus nog werk aan de winkel. De werkkampers hebben aangetoond dat het ook héél anders kan.

Denis Bouwen